Boswezens

Tekening: Ingrid Van Kogelenberg

Soms als ik ga wandelen in het bos heb ik het gevoel dat er wezens rondwaren, buiten mijn waarnemingsveld. Uit de met mos bedekte bodem staat een aardmannetje op. Hij beweegt zich traag en aandachtig tussen de bomen. Steekt zijn hand uitnodigend uit naar een vogeltje. Is het de ijdele hoop dat er iets of iemand bestaat die beter voor de Aarde kan zorgen dan wij? Die beter begrijpt hoe alles wat leeft met elkaar verbonden is in een uitgebalanceerd evenwicht. 

Ik bedenk dat uit elk type landschap specifieke wezens ontstaan die de plaatselijke sprookjes en mythes bevolken. Het is een verwevenheid van cultuur en natuur. De trollen uit Noorse sprookjes, de Green Man en de elfen uit Ierland en Engeland, onze heksen en kabouters. Ze zijn zo anders dan de Griekse goden die de natuurelementen en temperamenten vertegenwoordigen, bijvoorbeeld.

Al tekenend herken ik de personages die de verhalen van mijn jeugd bevolkten of diegenen die ik zelf verzin op de plekken waar ik wandel.

Nieuwe vrienden

Een pauw uit Rajasthan

Stempels en wit kleurpotlood op kaftpapier. 

Ongewild en geheel toevallig kom ik met mijn fantasie terecht in Rajasthan (India). Daar is de pauw een goddelijk dier met bijzonder krachten. Ik ben er nog niet uit welke. 

Ook de versiering die ik aanbracht blijkt een link te hebben met de kunst uit Rajasthan. 

De grijze roodstaartpapegaai

Joey

In onze kindertijd hadden wij een papegaai, begin jaren '60 meegebracht uit De Congo door Tante Denise die daar verpleegster was. Hij was een hele persoonlijkheid, zoals waarschijnlijk alle papegaaien maar ik heb er maar één gekend.

De enige die hem kon knuffelen en aaien was mijn vader. Ik vertrouwde hem voor geen meter. Telkens iemand dacht het hart van het beestje veroverd te hebben, sloeg hij ongenadig toe. Hij liet zich van een hoogte vallen met opengesperde bek op de nietsvermoedende dierenliefhebber.

Joey was dol op blote benen en met vijf vrouwen in huis kwam hij in de zomermaanden aardig aan zijn trekken. Dan floot en danste hij. Jammer genoeg zat hij op het einde zelf met blote beentjes na een verblijf in een niet aan te bevelen dierenhotel.

We hebben hem 45 jaar gehad. Nu staat het hok leeg in de tuin als een stille getuige van een zeer levendig verleden.

Kerkuiltje

Inspiratie

Ik ben er altijd, ook al zie je me niet. 

Terug thuis - na een trip van twee weken door Engeland - ondervind ik weer de moeilijkheid om de draad op te pakken in het atelier. Waar was ik gebleven? Welk verhaal was ik aan het vertellen?
Ik ben altijd benieuwd wat er na zoveel nieuwe indrukken op het papier gaat geboren worden.
(Wordt vervolgd)

Net voor mijn vertrek werd de scenografie afgerond voor HETSTEEN-project. De techniekers van HETPALEIS en Greet Hautekiet hebben er mooi werk geleverd. Kinderen komen er ontdekken, filosoferen en creëren rond het thema Tijd, verleden heden toekomst. Het Oma en Opa ABC-boek wordt gebruikt als inspiratie. Elk kind dat deelneemt aan de workshop krijgt het boek mee naar huis. Zo willen we de dialoog tussen de generaties op gang brengen. Samen vullen grootouders en kleinkinderen het boek in en voeren ze kleine opdrachten uit.
Mijn hazen wonen tot eind december in HETSTEEN.

foto: Nancy De Ryck.

Vernieuwde website online

Niemand minder dan Beer
schrijft de tekst voor mijn Portfolio.

Klik hier om een kijkje te nemen.

Als je van de Via del Moro, naar rechts, door de Porto Santa Maria loopt,
kom je bij een oud schapenpoortje.
Je kan er langs lopen, maar, niet doen. Ga dóór het poortje.
Je stapt nu een nieuwe tijd binnen.

Iets verder, aan de rand van het bos, loopt een kleurrijke Haas met sjaal en stok.
Je kan hem begroeten maar hij zal niet antwoorden.
Daar rechts, in die boom, zit een silhouet:
een Haas, denkend over het leven.
Soms wil hij van de klif naar beneden duiken
Maar meestal zit, hangt of ligt hij, helemaal verdiept in zijn lectuur. 

Midden in het Bos, staat een Kasteel.
Het is vergane glorie maar het oude fluweel is er nog.
In verschillende kamers hangen portretten.
Ze komen je bekend voor; melancholisch, zoekend.
Behalve één; die heeft gevonden.
Als je haar volgt, kom je bij 

Vlinder, badend onder een boom.
Beer en Vlinder hebben het goed samen: dansen, lachen en spelen.
Af en toe moet Beer alleen op een rots gaan zitten.
Dan heeft hij kaimos.

Voorbij de rots kom je op het Hombroichplein.
Er is net een vernissage aan de gang.
Kijk: de Bloomsburies.  En daar Švankmajer die met Peter Vos staat te praten.
Alice is er ook.

Stephen Fry loopt naar de microfoon…
Ladies and gentlemen: I declare this exhibition open!

​

Willy Wtterwulghe - juni 2016 

De tijd vliegt

In HETSTEEN wordt hard gewerkt door scenograaf Geert Hautekiet en zijn team om mijn schaduwfiguren een plekje te geven.
Vanaf deze zomer is het thema voor de educatieve werking Tijd: verleden, heden, toekomst.

Een meisje

Het opa en oma abc

Binnenkort is het zover! Het oma en opa ABC, een invulboek voor grootouders en kleinkinderen verschijnt op 29 juni 2016.

Grootouders en hun kleinkinderen kunnen zich samen verdiepen in hun familiegeschiedenis. Kerensa Verhoosel, Sophie Tijhuis en ik schreven op vraag van Barbara Wyckmans van HETPALEIS honderd en één vragen bij belangrijke levensthema's. In dit invulboek schrijven grootouders hun geschiedenis en kunnen kleinkinderen hun wortels ontdekken. Via kleine opdrachten willen we de beide generaties in interactie brengen. De magie van de Beer en de Haas zorgt voor een poëtische en filosofische sfeer. 
Hoe zal het boek voelen en ruiken? Op papier is altijd zo anders dan op het scherm. 
Meer info.

Voor Mira

Sommige kinderboeken blijven je voor altijd bij. Where the wild things are (vertaald als Max en de Maximonsters)van Maurice Sendak is er zo één. Ik heb het boek jammer genoeg pas leren kennen toen ik zelf al moeder was. Dat had precies het boek geweest waar ik als tekenend kind in had kunnen verdwalen. 

Sendaks figuren zien eruit alsof ze altijd bestaan hebben. Hij heeft ze gewoon zichtbaar gemaakt. Hij toont de wilde binnenkant van de opstandige kleuter door hem een wolvenpakje aan te meten.

Wie vindt het tegenwoordig raar dat een baby een dierenpakje draagt? Wij omarmen met zijn allen de eigenzinnige kleuter, meer dan men dat in de jaren vijftig of zestig zou gedaan hebben.

Als mijn kleindochter haar tanden laat zien en wild gromt wanneer ze iets niet wil, steelt ze mij hart. Al kan het zeer vermoeiend zijn een recalcitrant kind ook grenzen bij te brengen, wij zijn toch stiekem trots op deze blijk van weerbaarheid, persoonlijke visie en sterke wil.

Het verhaal van Sendak helpt zowel ouders als de kinderen die de grote wereld gaan instappen om de grens tussen onafhankelijkheid en veiligheid te verkennen. Ik denk dat de tijd rijp is voor Mira en haar oma om dit boek uit de kast te halen.

Het Hamiltoncomplex

Een tijdje geleden zag ik Het Hamiltoncomplex in HETPALEIS. Ik was erg onder de indruk van de intensiteit van de voorstelling en de krachtige beelden. 

13 meisjes van 13 en een bodybuilder in een theaterstuk dat gegroeid is uit een repetitieproces met Lies Pauwels. Het levert een complex verhaal op over de wereld waarin jonge meisjes vandaag opgroeien. Misschien niet de perfecte voorstelling; maar wel een die sterk blijft hangen.

Ik herinnerde me plots bijzonder levendig wie ik zelf was op die leeftijd: een puber met verwarrende gevoelens en hevige verlangens, met een gigantische wil om uit te dagen en mezelf te tonen. 

Het meest werd ik ontroerd door de sterke man die heel teder met een meisje danste. Eigenlijk ook een soort Beer en Vlinder. 

Van de schoonheid en de troost

Soms, een enkele keer, 
met heel veel moeite en voornamelijk toevallig, 
lukt het iemand 
om met beide armen zijn verdriet te omvatten. 
Hij tilt het op 
Laat de deur niet op slot zijn nu.. 
Hij duwt hem open met zijn knie 
en loopt met grote breedsporige passen naar buiten. 
Kijk uit! roept hij 
want het verdriet is zo groot dat hij er niet overheen kan kijken, 
en doorzichtig is het nooit. 
Ver weg, in een sloot of op een drassige plek 
onder populieren 
of achter een scheve schutting tussen autobanden, 
speelgoed, resten van een vuur, 
gooit hij het neer

en fluitend loopt hij terug naar huis.

Toon Tellegen, 
Uit "Als wij vlammen waren", 
Querido Amsterdam 1996

IJsvogel

Afgelopen week heb ik een ijsvogel over het water zien scheren. Ik moest letterlijk naar adem happen. Lichtblauw, hemelsblauw, kobaltblauw, donkerblauw, en alle tinten blauw daartussen.Onder bepaalde lichtval zie je soms een groenige waas. Rode poten, oranje borst en buik, witte vlakken op de kin en in de nek, zwarte snavel, klein, schielijk. Een blauwe flits.
Een ijsvogel is niet zomaar een vogeltje. Het is eigenlijk een vliegend juweel. Voor mij staat hij symbool voor doelgericht handelen.
Met een gigantische kracht doorklieft hij het water om een vis te vangen en schiet dan weer uit het water omhoog met zijn prooi in zijn bek.

One of us

He looks so familiar?
Do you think he might be one of us?
Well, who knows?

Vossen

A friendly conversation.

Een begin en een einde

On the Sussex Downs

Over the downs there were birds flying,
Far off glittered the sea,
And toward the north the weald of Sussex
Lay like a kingdom under me.

I was happier than the larks
That nest on the downs and sing to the sky,
Over the downs the birds flying
Were not so happy as I.

It was not you, though you were near,
Though you were good to hear and see,
It was not earth, it was not heaven
It was myself that sang in me.

Sara Teasdale 
(1884 – 1933)

Mira en Zoï

Inspiratie voor deze tekening is mijn kleindochter van anderhalf. Vorige week liepen we samen: haar mama, Mira, de hond Zoï en ik, in een donker sparrenbos. We hadden behoefte aan frisse lucht na het bezoek aan ons geliefde grootmoeke in het bejaardentehuis dat bij dat bos hoort.

"Zawie!", riep Mira zwaaiend met een iets te lange stok. Zij en de hond leven in een wereld die zich wat onder onze ooghoogte afspeelt. Van op een afstandje keken Eva en ik gebiologeerd naar dat ontdekken van de dingen; naar dat samenspel van hond en kind. Mira vergeet ons en wandelt doelgericht, als een zelfstandig mensje op twee benen, tussen de bomen; iets wat me diep ontroerde. 

Aan mijn tekentafel ontvouwen zich even later op het papier De Avonturen van Mira en Zoï.

Whale Story

Once upon a time, O my Best Beloved, there was a Whale, and he ate fishes. He ate the starfish and the garfish, and the crab and the dab, and the plaice and the dace, and the skate and his mate, and the mackereel and the pickereel, and the really truly twirly-whirly eel. All the fishes he could find in all the sea he ate with his mouth--so! Till at last there was only one small fish left in all the sea, and he was a small 'Stute Fish, and he swam a little behind the Whale's right ear, so as to be out of harm's way. 

Then the Whale stood up on his tail and said, 'I'm hungry.' And the small 'Stute Fish said in a small 'stute voice, 'Noble and generous Cetacean, have you ever tasted Man?'

'No,' said the Whale. 'What is it like?'

'Nice,' said the small 'Stute Fish. 'Nice but nubbly.'

(Uit: Just So Stories, Rudyard Kipling)