Schetsboek

Het project A paper a day van Kunstwerkt zet me aan om bewuster met mijn schetsboek om te gaan. Het stimuleert me om nog meer uit mijn schetsen te halen. Onderweg naar zee teken ik met mijn boekje op schoot. 's Nachts als ik wakker word, neem ik in plaats van een leesboek mijn schetsboek ter hand. Ik werk mijn schetsen iets meer uit dan gewoonlijk en zoek naar gevoeligheden in de lijn. De tekening geldt nu niet enkel als voorstudie, maar evolueert naar iets wat op zich kan staan. 

Ik merk ook dat de tijd vertraagt alsof ik op vakantie ben. Wanneer we op reis zijn en tv en internet achterwege blijven, creëert dat zeeën van tijd. Wanneer ik in mijn schetsboek verdiept ben, komt er ruimte in mijn hoofd en in mijn hart. Ruimte om te fantaseren en tijd om mijn vaardigheden aan te scherpen.

A paper a day

Kunstwerkt nodigt iedereen die zin heeft uit elke dag een tekening te maken en die op te sturen naar info@kunstwerkt.be. Een fantastisch initiatief, want enkel door elke dag te tekenen verwerf je je eigen beeldtaal en ga je het medium beheersen. Ik vond het een moeilijke beslissing uit al die dingen die ik dagelijks maak datgene te kiezen wat geschikt is voor deze 'wedstrijd'. Ik heb het al moeilijk met het gegeven wedstrijd in het artistieke domein. Wie kan er het best tekenen? Wat is mijn beste tekening? Doe je mee als je weet dat je niet de beste zal zijn? Dat weerhoudt mij van het tekenen van wat diep in mezelf opborrelt en gewoon daar moet zijn. De dagboektekeningen die ik dagelijks voor mijn man maak zijn voor hem bedoeld en als ik ze teken met een ander publiek voor ogen, dan pleeg ik verraad aan de authentieke bedoeling ervan. 

Ik kies daarom elke dag een blad uit mijn schetsboek waarin ik dagelijks mijn vingeroefeningen maak voor de volgende tekeningen. 

Vreemd vertrouwd

Soms is het vreemd wat er uit mijn pen vloeit. Een beeld dat tegelijk ongekend en vertrouwd is. Het hert in mij? Geciviliseerd, met een beschaafd jasje aan. Zoals alle Victoriaanse dieren. Engels dus. 

Ik vond het toevallig terug in een reisdagboek en het weerzien verraste me aangenaam.

(Z)onder woorden?

Al tekenend en spelend probeer ik het leven dat ik wil leiden, vorm te geven. 

Ik laat de figuren uit mijn handen geboren worden. Het is alsof die wezens al ergens bestaan nog voor ze op mijn papier verschijnen en ik ze gewoon tevoorschijn moet trekken. Eens ze er zijn - zichtbaar zijn - kan ik er mee communiceren.

Als ik ze lang en intens aankijk, kan ik te weten komen wat hen drijft, wat ze denken, wat hun diepste verlangens zijn. Daarin oefen ik me. Ik vraag me namelijk af of ik in staat ben dat wat er in de diepere lagen in mijn tekeningen gebeurt ook in woorden om te zetten.

Er word geplaagd door een voortdurende angst triviaal te zijn. De diepte van de tekening teniet te doen door de beperkingen van mijn taal. De fantasie te beperken tot die ene mogelijkheid (van de vele) die ik gekozen heb. 

Van waar toch de behoefte om toch tekst toe te voegen? 

Waarom niet gewoon de tekening laten zijn en de toeschouwer zelf laten invullen? 

Waarom deze tekst en geen andere?

Lang leve de kracht van woord en beeld!

De introductie van kleuren

Deze haas met een nieuw, (voorlopig) vlekkeloos pakje staat klaar, als bij het begin van een nieuw schooljaar: nog een beetje onbehaaglijk in de schijnwerpers. Hij gaat wel performen, let op mijn woorden! 

Het nieuwe jaar is dus begonnen. Goed ingezet in mijn geval want ik ben aan het schilderen. Met grote kwasten en op een op een papier dat toch wat groter is dan het gebruikelijke A4-tje of het postzegelformaat van mijn stempels. De schilderijen zijn nog niet rijp voor het internet, het zijn vingeroefeningen. Ik baseer me op een werk van Robert Delaunay. Ik tracht het te kopiëren als een vingeroefening. De intense kleuren maken me gelukkig. De ene kleur laat de andere spreken. De wetten van de kleurenleer openbaren zich al doende aan mij. Als de donkerte van de winter je parten speelt, kan ik je dit sterk aanbevelen. De zon komt zomaar binnen geschilderd.

De haas houdt van een beetje eenzaamheid

Er is weer een fijngevoelige haas geboren in mijn atelier. 

Ik stempel hem op een blad en kijk wat hij nodig heeft: 

een schaar, planten, een paddestoel, een landschap, de leegte. 

De haas houdt van de verte. 

Met de schaar kan hij wat te veel is wegknippen. 

Het is wonderlijk weer eens vast te stellen hoe mijn figuren me de weg naar het vervolg wijzen. Ze hebben een eigen dynamiek, karakter, stem en verhaal. Het is mijn taak mijn oren en ogen te gebruiken om daar achter te komen. Daartoe moet ik zo veel mogelijk in mijn atelier zijn.